داروخانه ها و نمایندگان 

پرسش و پاسخ 

قلم خونگیری اکیوچک

پرسش و پاسخ

پرسش و پاسخ

شما میتوانید هر هفته با مراجعه به این صفحه پاسخ سئوالات خود را در رابطه با دیابت بیابید.

چنانچه سئوالاتی همچنان در ذهن شما باقیست می توانید با ارسال آن، پاسخ خود را دریافت نماید.

ارسال نظر
نظرات تایید شده: 1
*نام شما:

ایمیل شما (محرمانه)

شماره تلفن (محرمانه)

*پیام شما:
رتبه: بد خوب
کد نمایش داده شده را تایپ نمایید:


پرسش و پاسخ


کنترل دیابت به چه میزان در کاهش هزینه‌های بیماران نقش دارد؟

کاملاً اثبات شده است که اگر کنترل قند خون مناسب باشد، یعنی اگر هموگلوبین A1C بیمار در محدوده قابل کنترل باشد، عوارض دراز مدت دیابت بسیار کاهش پیدا میکند. به عبارت دیگر حتماً عوارض عروق کوچک به صورت قابل توجه کم میشوند و همینطور عوارض عروق بزرگ تحت تأثیر قرار میگیرند و کاهش پیدا میکنند. هزینه های دیابت از عوارض ایجاد میشود و بیشترین هزینه برای کنترل عوارض دیررس بیماری صرف می گردد.

بالاترین آمار افراد دیالیزی در اغلب مناطق جهان مربوط به دیابت است و درصد زیادی از بیماران بخش‌های دیالیزی مربوط به دیابت است. درصد زیادی از بیمارانی که بخشهای CCU را اشغال میکنند یا تحت آنژیوگرافی ها قرار می گیرند، بیماران دیابتی هستند. طبق گفته کارشناسان علت چهارم یا پنجم در مرگ‌ ومیر در کل دنیا دیابت هست. اثبات شده است که با کنترل دیابت میشود این عوارض را کم کرد و به طبع آن، بستری در بیمارستان و هزینه‌های درمانی کمتر خواهد بود. بیشترین موارد قطع عضو، غیر از تصادفات، مربوط به دیابت است. یادمان باشد تمام این ها تنها در مورد هزینه های مالی است و عوارض روحی و روانی که این بیماری بر جامعه تحمیل می‌کند به‌ مراتب سنگین‌تر و جبران ناپذیرتر است.

مطالعات عمده ای در این انجام‌ شده که نشان‌دهنده نقش کنترل قند خون و پایین آوردن AIC و نقش آن در کم کردن عوارض این کنترل هست. به ازای هر 1% کاهش هموگلوبین A1c، 30-40% حوادث و عواقب عروق کوچک (شامل رتینوپاتی و نفروپاتی) کاهش می‌یابند و سکته و مشکلات قلبی و عروقی و نیز کل مرگ و میر ناشی از دیابت حدود 14% کم خواهند شد.

درباره اهمیت SMBG(خودپایشی)  در درمان دیابت توضیح بفرمایید.

اهمیت یا نیاز به پایش قند خون در بیماران دیابت نوع یک انکار ناپذیر است و در مورد بیماران دیابتی نوع دو که در حال مصرف انسولین هستند نیز این امر اثبات‌ شده است. درباره بیماران دیابتی نوع دو که فقط با قرص درمان می شوند، هنوز اختلاف‌نظرهایی از دید مالی و اقتصادی مسئله وجود دارد. اگر بیمار دیابتی نوع دو، از داروهایی با پتانسیل ایجاد افت قند خون استفاده کند، ارزش انجام SMBG بیشتر خواهد بود ولی اگر داروی مصرفی هایپوگلایسمی ندهد و کنترل قند بیمار (یا همان HbA1c) قابل قبول باشد، در این موارد ارزش انجام SMBG اثبات نشده است. البته دقت شود که انجام SMBG به مریض این امکان را می‌دهد که یک اطمینان ذهنی برای درمان داشته باشد و مثلا در شرایطی که روند معمول زندگی افراد فرق کند، مانند سفر، مراسم آیینی عزا، عروسی، عید و ... ، آگاهی از میزان قند خون با استفاده از SMBG می تواند کمک شایانی به درمان مناسب نماید.

آیا بیماری دیابت را باید بیماری خاص دید یا خیر؟

در اصل بله، این بیماری حتماً خاص است. بیماری های کمی وجود دارند که به این شکل همه جانبه زندگی افراد را تحت تأثیر قرار دهند. با بررسی زندگی این بیماران، خواهیم دید که درصد بالایی از افراد جامعه مستقیم یا غیر مستقیم با این بیماری در ارتباط هستند. بیماری هزینه‌های زیادی دارد و در صورت عدم کنترل مناسب، عوارض جدی بیماری افراد زیادی از جامعه را به جهت مشکلات مختلف درگیر خود خواهد کرد. خوب، چند بیماری دیگر چنین خصوصیاتی دارند؟ اما متاسفانه تا به امروز بر خلاف صحبت‌های بیان شده، این بیماری رسماً به عنوان یک بیماری خاص ثبت نشده است و بیماران نتوانسته اند به اندازه اهمیت واقعی مشکل، از مزایای احتمالی توجه ویژه و خاص سیستم درمانی بهره ببرند. لازم و بجاست که با نگرشی مناسب تر و باز تر به این بیماری نگاه شود و با توجه به سختی‌ها و هزینه‌های آن، باید این بیماری را یک بیماری خاص دانست. در واقع خاص بودن درذات این بیماری دیده می‌شود و من این درخواست را دارم که مسئولان در رویکرد به این بیماری و هزینه هایش، دیابت را یک بیماری خاص ببینند.

انجمن‌های پزشکی در مورد کاهش هزینه‌های بیماران دیابتی چه تلاش‌هایی داشته اند؟

با توجه به اهمیت بیماری دیابت، اگر بخواهیم سطح سلامت در جامعه را بالا ببریم باید نگاه به این بیماری تغییری اساسی کند. بیمه شدن قلم‌های انسولین و انسولین ها اقدام بسیار خوبی بود که در گذشته انجام شده است اما اقداماتی که تا به امروز انجام شده اند عملا قابل توجه و کافی نبوده و در واقع انجمن های مختلف پزشکی کار عملیاتی چندانی برای آن انجام نداده‌اند. پزشکان انسان‌هایی هستند که بیشتر از همه با عوارض این بیماری روبرو هستند. اگر همه تشکل‌های پزشکی همراه با NGO ها دست به دست یکدیگر بدهند تا درجهت پیشگیری عوارض بیماری قدم بردارند، با استفاده از محورهای موجود می توانند به بهترین شکل در جهت رفع نیاز این بیماران گام بردارند.

البته خوشبختانه اخیراً تلاش هایی برای تحقق پوشش بیمه در مورد گلوگومترها و نوار های تست قند خون  - که از ابزارهای اصلی کنترل و پیشگیری در برخی بیماران دیابتی هستند- از سوی سازمان مردم نهاد دیابت گابریک شروع شده است که با حمایت علمی خوب انجمن های مرتبط پزشکی و نیز حمایت معنوی شرکت های اصلی دخیل در بازار گلوکومتر مواجه شده است. امیدواریم با توجه به اعلام پشتیبانی وزارت محترم بهداشت، این درخواست به سرانجام اجرایی و حصول پوشش بیمه ای برسد تا شاهد کاهش چشمگیر این بخش از بار مالی بیماری که فعلا فقط بر دوش بیماران است، باشیم.

اهمیت بیمه را در درمان و آموزش این بیماران چه‌طور ارزیابی می‌کنید؟

مهم‌ترین قسمت در بیماری دیابت، آموزش بیماران است، در واقع بیماران شریک اصلی پزشک در درمان خود هستند، اما آموزش مناسب، نیازمند صرف وقت و هزینه بر است. اهمیت آموزش در بحث‌های بیماری اغلب نادیده گرفته می شود. بیمه ها باید در این مباحث شراکت داشته باشد و باور نمایند که هزینه ای که در راه آموزش و کنترل اولیه بیماری دیابت صرف شو‌د، قطعاً در آینده نه چندان دور، از نظر مالی به زودی جبران خواهد شد چرا که از عواقب بعدی و بسیار پر هزینه بیماری جلوگیری خواهد کرد.

باید سعی کنیم در جامعه پزشکی به تمامی ابعاد دیابت دقت کنیم یعنی علاوه بر نیاز به برخورداری از درمان‌های به روز دنیا و استفاده از امکانات پایشی لازم، نگاه و رویکرد اجتماعی و توجه به وضعیت روحی این بیماران بسیار مهم است. اگر پزشکان و کادر درمانی فرصت لازم و کافی برای ویزیت دیابت و شنیدن صحبت های این افراد بگذارند حتما نتیجه درمان بهتر خواهد بود. بیمه ها می توانند در فراهم سازی چنین بستری کمک نمایند.

شيوع ديابت در تمامي ‌کشورهاي دنيا رو به افزايش است. از طرفي ديگر ديابت به سبب ايجاد عوارض مزمن و افزايش خطر مرگ و مير در افراد مبتلا بسيار پرهزينه است. جامعه پزشکی همواره در تلاش بوده است که از همه امکانات و داشته های خود برای کاهش عوارض دیابت بهره برداری کند. در این مسیر بر اساس توصیه انجمن دیابت آمریکا(ADA) خود پایشی قند خون (SMBG) جزئی تفکیک ناپذیر از درمان دیابت می باشد و مانیتورینگ دقیق گلوکز خون از طریق SMBG بهترین و اجرایی ترین روش برای تنظیم دوز انسولین می باشد. خود پایشی قند خون یا SMBG با استفاده از یک گلوکومتر، به ما کمک میکند تا بدانیم که غذا، فعالیت بدنی، و داروها چگونه و تا چه میزات میزان قند خون بیمار را تحت تأثیر خود قرار می دهند. در واقع هدف اصلي در مداخلات آموزشي در ديابت نوع 1 کمک به بيماران براي تنظيم شخصي مقدار انسولين تزريقي در طول روز به منظور نزديک شدن هرچه بيشتر به ترشح انسولين در افراد غير ديابتي است. بنابراین بیمار دیابتی باید از میزان قند خون خود اطلاع داشته باشد تا بتواند میزان نیاز انسولین خود را براورد کند. اندازه های گرفته شده می تواند به ما کمک کند تا دیابت را روز به روز یا حتی ساعت به ساعت کنترل کنیم. برای بهره ی بیشتر، نتایج آزمایشات انجام شده را یادداشت می کنیم و در هر بار ویزیت توسط پزشک آنها را مرور می کنیم. بر پایه این باور، باید یکی از بزرگترین دستاوردهای بشری در دهه های اخیر را گلوکومتر بدانیم.

توانمند سازی بیمار

همانطور که اشاره شد یکی از مهم ترین اهدف مراقبت، کاهش سطح قندخون و رساندن آن به حد طبیعی برای پیشگیری از بروز عوارض پیشرفته دیابت است. برای رسیدن به این هدف، باید شیوه بیمارمحور به صورتی که بیمار در درمان خود مسوولیت پذیر باشد، مد نظر قرارگیرد که از راهکارهای اولیه آن، بررسی رژیم غذایی، دخالت دادن بیمار در برنامه ریزی غذایی و کنترل سطح قندخون در منزل است. اجزای اصلی کیفیت مراقبت که بیمار باید روزانه آنها را رعایت کند، عبارتنداز: انتخاب غذا و برنامه غذایی منظم، حفظ رژیم غذایی، ورزش روزانه، مصرف داروها، ترک سیگار و خودپایشی قندخون. اصطلاح خودپایشی قندخون به فرآیند اندازه گیری قندخون به وسیله خود بیمار در خانه با دستگاهی به نام گلوکومتر گفته می شود. این روش خیلی کم زحمت و نسبتا دقیق است. به نظر برخی پژوهشگران، اندازه گیری قندخون در منزل، پس از کشف انسولین، دومین پیشرفت اساسی درمان دیابت در سالهای اخیر به شمار می رود زیرا باعث شده بیماران مسوولیت بیشتری در اداره بیماری خود برعهده بگیرند. برای اندازه گیری قند با یک دستگاه گلوکومتر، یک قطره کوچک خون روی یک نوار گلوکومتر یکبار مصرف ریخته می شود و نوار در دستگاه قرار می گیرد. نوارها با مواد شیمیایی پوشش داده شده اند که با گلوکز خون ترکیب می شوند. دستگاه، قندخون موجود در خون را نشان می دهد. کنترل قند به وسیله بیمار، برای همه بیماران دیابتی و به طور خاص بیمارانی که انسولین دریافت می کنند، توصیه می شود.

گلوکومتر در بیمارستان

در واقع باید بگوییم که وجود گلوکومتر یکی از اجزاء لاینفک بیمارستان ها است. خصوصا وجود آن در قسمت اورژانس ضروری است.یک سری بیماران دیابتی وقتی به بیمارستان مراجعه می کنند،کادر پزشکی و پرستاری بیمارستان باید سریعا در جریان میزان قند خون آنها قرار بگیرند. این درحالی است که نباید میان جواب آزمایش و درمان فاصله زمانی ای ایجاد شود. به همین دلیل وجود گلوکومتر در بیمارستان ضروری است. برخی بیمارانی که به بیمارستان مراجعه می کنند باید انسولین مصرف کنند. میزان قند خون آنها باید ساعت به ساعت تست شود تا کادر درمانی بتوانند پروتکل درمانی مناسب را برای ایشان تنظیم کنند. از سوی دیگر منطقی نیست که این حجم کار را به آزمایشگاه بیمارستان محول کنیم. بنابراین وجود دستگاه گلوکومتر در بیمارستان بسیاری ضروری است.

تعداد روزانه تست قندخون با دستگاه گلوکومتر

تعداد دفعات و زمانی که باید قندخون را کنترل کنید به عوامل متعددی بستگی دارد حتی ممکن است در هر روز الگوی خاص خود را داشته باشد. اغلب برنامه های خودکنترلی تست قندخون را قبل از غذا، ۲ ساعت پس از غذا، در زمان خواب، ساعت ۳ صبح و زمانی که علایم و نشانه های افت قندخون را تجربه می کنید، توصیه می کنند. بیمار باید در مواقعی که تغییری در رژیم غذایی، دارویی خود می دهد یا هنگامی که دچار یک استرس غیرمعمول یا بیمار است یا در سایر مواقع غیرمعمول، مانند زمانی که بیشتر از همیشه فعالیت می کند قندخون خود را در دفعات بیشتری کنترل کند. در اوایل تشخیص بیماری دیابت، لازم است قندخون بیشتر کنترل شود تا تاثیر دارو و میزان دقیق آن مشخص شود.  

برای تاخیر انداختن عوارض دیابت، باید شیوه « بیمارمحور» به صورتی که بیمار در درمان خود مسوولیت پذیر باشد، مد نظر قرارگیرد که از راهکارهای اولیه آن، بررسی رژیم غذایی، دخالت دادن بیمار در برنامه ریزی غذایی و کنترل سطح قندخون در منزل است.

همانطور که گلوکومتر بخش لاینفک کنترل دیابت در منزل است، باید بگوییم که گلوکومتر در بیمارستان هم از اجزای اصلی ارائه خدمات به بیماران دیابتی است.